Ik weet dat ik niet de enige ben die sinds mijn tienerjaren worstelt met lichaamsdysforie. Dankzij mijn genen heb ik al sinds mijn borsten zoveel opmerkingen over mijn dikke dijen en grote billen moeten verwerken. Als ik terugkijk naar foto's van mezelf uit mijn twintiger jaren, vraag ik me af hoe ik ooit dik heb kunnen denken! Nu, eind dertig, laat mijn lichaam de veranderingen van de afgelopen tien jaar zien: het moederschap, hormonale schommelingen, depressie en angst, waardoor ik aankwam, hoe hard ik ook mijn best deed om af te vallen. Mijn lichaam is niet meer zo strak en stevig, mijn borsten zijn niet meer zo vol en ik heb een mooi litteken van een keizersnede. Ik merkte dat ik een hekel had aan winkelen, omdat ik geen kleding kon vinden die mijn imperfecties verborg. Mijn zelfvertrouwen was lager dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Daardoor was het bijna onmogelijk om dingen buiten mijn comfortzone te doen..