Duitsland noemt zichzelf graag progressief als het gaat om sekswerk. Het is de standaard slogan: legaal, gereguleerd, genormaliseerd. Een land dat het zogenaamd "goed voor elkaar heeft". Maar als je beter kijkt – voorbij het beleid, voorbij de politieke zelfvoldaanheid – zie je een systeem dat minder draait om bevrijding en meer om controle vermomd als bescherming. Ja, sekswerk is hier sinds 2002 legaal. De invoering van de Prostitutiewet was bedoeld om sekswerk als arbeid te erkennen, het uit de schaduw te halen en het een plek te geven waar rechten, contracten en sociale zekerheid konden bestaan. Op papier is die verschuiving belangrijk. Het herdefinieerde sekswerkers als werknemers – niet als slachtoffers, niet als criminelen – en dat onderscheid is niet gering. Maar legaliteit is niet hetzelfde als autonomie. En het is zeker niet hetzelfde als veiligheid. In 2017 heeft de Duitse staat de teugels verder aangehaald met de Prostitutiewet, die verplichte registratie, gezondheidsconsultaties en meer toezicht op zowel sekswerkers als werkplekken introduceerde. De taal was voorspelbaar: veiligheid, bescherming, orde. Maar veel sekswerkers – en organisaties als het Berufsverband erotische und sexuelle Dienstleistungen – hebben …