Zachtheid wordt vaak verkeerd begrepen. Het wordt geassocieerd met passiviteit, met toegeven, met dingen laten gebeuren in plaats van ze zelf te kiezen. Het wordt vaak op één lijn gesteld met onderwerping, alsof open, zachtaardig of ontvankelijk zijn automatisch betekent dat je controle of zeggenschap opgeeft. Maar in werkelijkheid zijn dit totaal verschillende dingen die vaak door elkaar worden gehaald. Zachtheid is niet de afwezigheid van kracht. Het is geen gehoorzaamheid. En het is niet iets waar iemand anders misbruik van kan maken. Zachtheid, wanneer het echt is, is een innerlijke gemoedstoestand. Het is iets wat je toelaat, niet iets wat je wordt afgenomen. Voor veel mensen kan zachtheid onbekend aanvoelen. Dit geldt met name voor degenen die lange tijd onafhankelijk, gecontroleerd of zelfredzaam zijn geweest. Er bestaat vaak de overtuiging dat je veilig bent door je op je hoede te houden. Velen denken dat sterk zijn betekent dat je te allen tijde de controle behoudt. Ze vrezen dat loslaten, zelfs een klein beetje, kan leiden tot pijn of misbruik. Tegelijkertijd..